Kloster St. Marienthal 2007
Pierwszy akt darowizny na rzecz klasztoru St. Marienthal został wydany 14.08.1234 w Pradze przez królową Kunegundę, żonę króla Czech Wacława I. Prawdopodobnie już w listopadzie 1237 roku inkorporowano opactwo do klasztoru cystersów. Poza tym, w 1245 roku, otrzymał on zwolnienie i stał się tym samym niezależny od orzecznictwa biskupów. Ksieni przez długi czas była jeszcze u władzy. Za czasów panowania klasztoru Ostritz stało się miastem. W pierwszej połowie XIX wieku znaczną część przejęło państwo. Tym samym światowe panowanie opactwa dobiegło końca.
Jednakże klasztor nadal przyczyniał się do rozwoju pobliskich terenów zakładając szkoły, duszpasterstwa, sierocińce i punkty opieki medycznej. Świadczą o tym należące dziś do Polski miejscowości sąsiadujące z klasztorem. Obecnie klasztor posiada jeszcze około 300 hektarów gruntów w dzierżawie i 860 hektarów klasztornego lasu, którym sam gospodaruje.
W 1955 roku klasztor otworzył w opactwie dom opieki dla upośledzonych dziewcząt, dziś są to już starsze kobiety, które w 1999 roku przeniosły się do dworu Pater–Kolbe–Hof w Schlegel. W 1978 roku otworzono tam hotel robotniczy i warsztat dla upośledzonych młodych chłopców. Dawny dwór klasztorny nazwano imieniem Patera Maximiliana Kolbego, który zginął w obozie koncentracyjnym w Auschwitz w 1941 roku. W 1984 roku klasztor obchodził 750-lecie swojego istnienia. Na przestrzeni czasu konwent wielokrotnie stawiał czoła napięciom pomiędzy doczesną potrzebą niesienia pomocy na zewnątrz i ponadczasową zasadą kontemplacyjnej egzystencji wewnątrz.

Kloster St. Marienthal 2000
Zewnętrzna presja, na jaką wystawiony był klasztor w czasach socjalizmu i komunizmu nie pozwalała konwentowi nawet w tamtych czasach przejąć kontroli nad konfliktem owych wartości i ukształtować je wedle własnych wyobrażeń. Obecnie urzęduje 55. ksieni, Siostra M. Regina Wollmann. Konwent składa się z 14 zakonnic. Życie zakonne cechuje nieprzerwana ciągłość, która przetrwała nawet bardzo ciężkie czasy w historii klasztoru.
W międzyczasie drastycznie zmieniły się przyszłościowe horyzonty klasztoru. Siostry starają się orientować według nowych ustaleń, pozostając jednak cały czas głęboko zakorzenionymi w historii klasztoru.